Van marathonloper tot leerling van Herman Verheul

Rinus Groen was 24 jaar toen hij voor het eerst tegenover Herman Verheul stond. Hij liep marathons en wilde graag een trainingsschema. Voor Verheul was één ding belangrijk: hij wilde eerst weten hoe snel die jonge marathonloper eigenlijk was.

Hun eerste gesprek verliep alleen iets anders dan Rinus had verwacht.

‘Je wilt een schema?’ vroeg Verheul.

‘Ja.’

‘Wat voor tijd loop je?’

‘2.54.’

Verheul keek hem aan.

‘2.54 op de 800 meter? Zo’n jonge vent?’

‘Nee, op de marathon.’

Dat maakte weinig indruk.

‘Ik wil niet weten wat je op de Avondvierdaagse loopt. Wat loop je op echte afstanden? 1500 meter, 3000 meter, 5000 meter?’

Rinus moest hem teleurstellen. Die afstanden liep hij eigenlijk nooit.

‘Dat is voor kinderen,’ antwoordde hij.

Verheul had zijn antwoord snel klaar.

‘Ik zal een schema voor je maken. Dan hoef je niet meer te wandelen.’

Een andere kijk op trainen

Achter de plagerijen van Verheul zat een duidelijke trainingsopvatting. Hij wilde weten wat een atleet op kortere wedstrijdafstanden kon presteren. Die snelheid speelde een rol bij het bepalen van de tempo’s waarop getraind werd.

Rinus ging twee jaar bij Verheul trainen. De aanpak was heel anders dan het voortdurend maken van veel kilometers in één lange duurloop.

In een eerdere herinnering aan zijn tijd bij Verheul beschreef Rinus hoe hij rustig naar de baan jogde. Daar liep hij bijvoorbeeld zes keer 1000 meter in een pittig maar gecontroleerd tempo. Tussen de herhalingen werd opnieuw 1000 meter rustig gelopen. Daarna jogde hij weer naar huis.

Opvallend genoeg betekende minder nadruk op lange duurlopen niet dat hij minder kilometers maakte. Rinus herinnerde zich later dat zijn weekomvang juist toenam.

Maar belangrijker was wat er met zijn marathon gebeurde.

Toen Rinus bij Verheul kwam, liep hij 2.54. Een jaar later liep hij 2.38.

Zestien minuten sneller.

De snelheid van de wedstrijd bepaalt de training

Rinus bleef uiteindelijk twee jaar bij Verheul trainen. Eén principe uit die periode heeft hij daarna altijd vastgehouden: de snelheid van de trainingen moest gerelateerd zijn aan de snelheid die je op dat moment in wedstrijden kon lopen.

Werd je sneller in wedstrijden, dan konden ook de trainingssnelheden geleidelijk omhoog.

Daarmee vertelt zijn herinnering iets wezenlijks over de manier waarop Verheul naar training keek. Niet zo hard mogelijk trainen, maar trainen op een snelheid die bij het niveau van de loper paste.

Het principe bleef, de herhaling niet

Na twee jaar hield Rinus op met trainen bij Verheul. Niet omdat hij niet meer in diens aanpak geloofde. Integendeel. De principes bleef hij gebruiken.

Er was iets anders.

‘Maar het monotone kon ik alleen niet meer opbrengen na twee jaar,’ schrijft Rinus in zijn herinnering aan LoopMee.

Dat is een interessante kanttekening bij zijn ervaring met de Methode Verheul. De herkenbare trainingsvormen en de regelmaat werkten voor hem, maar juist die herhaling begon hem na verloop van tijd tegen te staan.

De gedachte achter de trainingen liet hij echter niet los.

Van leerling naar trainer

De atletiek verdween allerminst uit het leven van Rinus Groen. Hij bleef actief in de atletiek en was jarenlang verbonden aan AV Veluwe. Ook als trainer bleef hij betrokken bij het hardlopen.

Daarmee krijgt zijn eerste ontmoeting met Herman Verheul achteraf een aardig vervolg. De jonge marathonloper die volgens Herman nog moest leren om niet te ‘wandelen’, werd uiteindelijk zelf trainer.

En één belangrijk principe uit zijn jaren bij Herman nam hij mee: laat de snelheid van een training aansluiten bij wat een loper op dat moment in een wedstrijd kan, en pas die snelheid aan wanneer de loper beter wordt.

Een vriendschap die bleef

Hoewel Rinus na twee jaar niet meer bij Herman trainde, betekende dat niet het einde van hun contact.

‘We zijn al die jaren tot zijn dood wel bevriend gebleven,’ schrijft hij.

Misschien zegt die ene zin uiteindelijk minstens zoveel als zijn herinnering aan de trainingen. Wat begon met een 24-jarige marathonloper die om een schema vroeg en een trainer die vond dat hij eigenlijk nog aan het wandelen was, groeide uit tot een vriendschap die tientallen jaren standhield.